Γέμισε η πόλη χαμόγελα, μπαλόνια και κορδέλες. Λευκές!

Και η κάθε επόμενη μέρα κρατούσε τον λόγο της. Την ίδια ακριβώς υπόσχεση. Όλο και
περισσότερα μπαλόνια! Όλο και περισσότερα γέλια! Και όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γελούσαν. Γελούσαν με τη φωνή τους και με τη φωνή των άλλων. Σαν να ήταν όλοι φίλοι σε αυτήν την πόλη. Φίλοι αληθινοί!
Στη σημερινή εποχή, η επικοινωνία μας με τα παιδιά, λανθασμένα, βασίζεται ακόμα στις φωνές. Ζητάμε να μας ακούν, να τηρούν τα όρια που βάζουμε, χωρίς αντίδραση. Όταν αυτό δεν γίνεται, η απάντησή μας είναι να φωνάξουμε, πιστεύοντας ότι έτσι θα μας ακούσουν. Ξεχνάμε ότι το παιδί δεν είναι ένας ενήλικας τσέπης αλλά… απλά ένα παιδί. Δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε τις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες που θα είχαμε από
έναν ενήλικα.